Yazıcının Kafa Temizliği Nasıl Yapılır?
Yazıcımın düğmesine her basışımda, her kelimeyi tuşladığımda, kafamda biriktiren düşünceler biraz daha netleşiyor gibiydi. Ama ne yazık ki, bazen o düşünceler o kadar karışıyor, o kadar karmaşıklaşıyor ki yazıcım bile bana yardımcı olamıyordu. O an, o yazıcının kafa temizliği yapmam gerektiğini fark ettiğim anı hiç unutamam.
Bir Fırtına Gibi Başlayan Bir Gün
Sabah, Kayseri’nin soğuk sokaklarında işe gitmek üzere evimden çıkarken, hayatımın en stresli günlerinden birinin beni beklediğini bilmiyordum. Hava soğuk, kafam ise bir o kadar dağınıktı. Son birkaç gündür, işlerimi toparlamaya çalışıyordum ama ne kadar uğraşsam da bir türlü içimdeki dağılmayı durduramıyordum. Yazıcım, her seferinde bir şeyleri yanlış yazıyor, bir kelimeyi sürekli atlıyor ya da garip yerlerde virgüller koyuyordu. “Yazıcının kafa temizliği nasıl yapılır?” diye düşündüm, ama kafamda sorular cevap bulamıyordu. Bu düşünce beni hem sinirlendiriyor hem de bir şeyleri değiştirme isteği uyandırıyordu.
İşyerine geldim ve masama oturduğumda, bilgisayarım da tıpkı benim gibi dağınıktı. Ekranımı açar açmaz gelen bir ton e-posta, birkaç yeni görev, ardından o an bitmiş gibi görünen bir yazı vardı. O yazıyı yazarken saatlerimi harcamıştım, fakat tam bitmeye yakın, gözlerimdeki yorgunlukla kelimeler birbirine girmeye başlamıştı. Şu an yazıcıyı görmek, onu kontrol etmek istedim; ama yazıcımın da kafası bozuk gibiydi, sanki o da bana benziyordu.
Kafamdaki Karmakarışık Düşünceler
Yazıcının başına gelenleri, kendimle kıyasladım. Tıpkı ben gibi o da tıkanmıştı. Kafamdaki düşünceler, bir süre sonra beni o kadar sarhoş etti ki her şey birbirine karıştı. Bir yanda günlük hayatın karmaşası, diğer yanda iş yerindeki yoğunluk… Hepsi bir çırpıda yığıldı üstüme. O yazı, bitmek bilmeyen düzensizliklerin bir aynası gibiydi. Her tuşa basarken, kafamda bir kelime, bir düşünce patlıyordu. Her satırda, bir parça huzur arayışı, bir parça umutsuzluk vardı.
Bu durumda, yazıcımın kafa temizliğini yapmak zorundaydım. Ama kafamı temizlemek, yazıcıyı temizlemekten daha zor görünüyordu. Tam o an, bir fikir geldi aklıma: “Bir şeyleri netleştirmek için dışarı çıkıp biraz yalnız kalmam gerek.” Zihnimi ve yazıcımı temizlemeliydim.
Yazıcımın Kafa Temizliği: Bir Adım Geride Durmak
Evet, yazıcılar da bazen tıkanabilir. Aynı bir insan gibi. Çıkarttıkları kağıtlarda biriken tozlar, sıkışan mekanizmalar, çok fazla yazılıp silinen, bir türlü düzelmeyen yazılar… Aynı şekilde ben de, kafamda biriken ve çözülmeyen düşünceler arasında sıkışıp kalmıştım. Yazıcıyı da, kafamı da bir şekilde sakinleştirmeliydim. Ama nasıl?
Masama geri dönüp yazıcımın fişini çektim. “Bir şeyleri sıfırlamak gerek,” dedim içimden. Sadece yazıcıyı değil, zihnimi de sıfırlamaya karar verdim. Birkaç dakika sessizce bekledim, derin bir nefes aldım. Yazıcının kafa temizliği gibi, benim de kafamı temizlemem gerektiğini fark ettim.
Sonra dışarı çıkmaya karar verdim. Birkaç adım yürüdükten sonra, Kayseri’nin o tanıdık sokaklarında, biraz eski ama hala bir parça huzur veren havada yürürken, tüm o düşünceler kafamdan tek tek düşmeye başladı. “Ne için bu kadar çaba?” diye düşündüm. Her şeyin özüne inmek istedim, yazıcımın kafasının da tıkanmış olduğu gibi, benim de duygusal ve zihinsel anlamda bir süreliğine tıkandığımı fark ettim.
Kafamın Temizliği: Biraz Sadeleşmek
Yavaşça bir kafe buldum ve oraya oturdum. Elimde sıcak bir kahve, dışarıyı izlerken biraz daha sakinleşmeye başladım. Belki de yazıcının kafa temizliğini yapmamın sırrı, bir süre durup beklemekti. Kafamda geçmişin hıçkırıklarını, geleceğin belirsizliklerini bir kenara koyarak, sadece “şu an”ı hissetmeye başladım. Her düşünceyi tek tek bırakmak, her birini serbest bırakmak, kafamın içini temizlemek gibiydi.
Yazıcımı düşündüm. Belki ona da biraz zaman tanımak gerekirdi. Bir süre kullanılmazsa, yazıcı da rahatlayacak, daha sağlıklı çalışacaktır. Tıpkı ben gibi. O kadar yoğun bir şekilde çalışıyordum ki, bir süreliğine durmak her şeyin tekrar yoluna girmesini sağladı. Bir adım geriye çekilmek, bazen büyük bir sorunu çözmenin ilk adımıydı.
Dönüşüm: Yazıcı ve Ben
Geri dönerken yazıcımı düşündüm. Evet, tekrar çalıştıracağım ama bu sefer onun da sağlıklı bir şekilde çalışmasını sağlayacağım. Kafamdaki karmaşayı da, o yazıcının kafa temizliği gibi temizlemiştim. Kendi içimde bir huzura kavuşmuş gibiydim.
Evet, yazıcıyı temizledim, ama asıl önemli olan kendi içimi temizlemekti. Kafamdaki karmaşayı bir kenara bırakıp, sadece o anı, o “şu an”ı yaşadım. Artık yazıcımın her tuşu, her satırı doğru bir şekilde yazıyordu. Tıpkı ben gibi. Her şeyin yeniden düzene girmesi, aslında sadece bir başlangıçtı.
Ve o günden sonra, her zaman yazıcımı kullanmadan önce, bir süre sakinleşmeyi, durmayı ve biraz olsun durup düşünmeyi hatırladım. Belki de kafa temizliği yapmak, sadece bir yazıcının değil, insanın da en önemli ihtiyacıydı.